De nieuwe vrouw

 

Lange tijd had zijn ongerustheid onderhuids gesluimerd maar sinds kort groeide die gestaag. Meerdere keren stond hij op het punt er iets van te zeggen, maar hij kon het niet. Hij dacht dat het beter was te wachten tot ze het zelf ter sprake zou brengen. Op het werk kon hij zijn gedachten verzetten, maar thuis was haar domein.
   Vanochtend had hij – zoals iedere ochtend van hun dertig jarig huwelijk – stipt om kwart voor acht een kus op haar wang gedrukt en de gebruikelijke woorden gemompeld: ‘Tot vanavond.’ Nog voordat hij zijn jas aan had, had ze de tafel al afgeruimd en dat was vreemd. Normaal gesproken zou ze blijven zitten om telefoontjes te plegen met haar zussen of vriendinnen of met het verpleeghuis waar haar moeder haar laatste dagen sleet.
   Toen hij ’s avonds van zijn werk thuiskwam, was ze in de keuken de avondmaaltijd aan het bereiden. Hij ging in de fauteuil bij het raam zitten en hield zijn handen – de arts had beginnende reuma ontdekt – tegen de warme radiator. Buiten naderde de troosteloze dag zijn einde. Grijze wolken boven de stad leken niet van plan zich te verjagen.

   De geluiden uit de keuken konden hem niet geruststellen; het geklepper van deksels op pannen, een lopende kraan, het metalig gekletter door het graaien naar bestek. Daarna kwamen de bekende geuren; de zwavelachtige lucht van kool dreef al snel de woonkamer binnen hoewel de afzuigkap op de hoogste stand stond. De geur van bijna aangebrande boter waarin het vlees werd dichtgeschroeid ging gepaard met hard sissen op het moment dat ze er een beetje water bij deed. Hij zag voor zich hoe ze net op tijd haar hoofd terugtrok voordat ze omgeven werd door de opstijgende, hete damp. Geluiden en geuren van alledag, steeds op dezelfde tijd.

    Wanneer had hij het onbehagen voor het eerst gevoeld? Was het de dag waarop hij de eerste verandering opmerkte? De dag waarop hij in de woonkamer kwam en zij juist met een opgewonden blik zichzelf voor de spiegel bewonderde?

   ‘Zie je het?’ giechelde ze, terwijl ze met haar vingers enkele lokken van haar kapsel schikte.

   Dat gegiechel was nieuw geweest en hij vond dat hoogst irritant, helemaal toen ze daarna meedeelde dat haar nieuwe kapper haar hoofd had gemasseerd. Hij vroeg zich af wat er mis was met de kapsalon in het winkelcentrum waar ze al twintig jaar kwam.

   Of was het onbehagen begonnen op de dag dat ze de peperdure, kristallen vaas – het pronkstuk van de familie – uit de vitrinekast haalde en daar het boeketje van de supermarkt in deed?

   Of was het die keer toen ze zachtjes in de telefoon sprak zonder dat ze wist dat hij achter haar stond? Het wekelijkse schaakpartijtje in het buurthuis liep eerder af en dus ging hij eerder naar huis. Zodra hij binnen was hoorde hij iets vreemds en hij bleef stokstijf staan. Eerst dacht hij dat er bezoek was, wat zeer ongebruikelijk was, want hij stond erop dat bezoek altijd ruim van te voren werd aangekondigd. Maar het was geen bezoek, het was alleen de stem van zijn vrouw die de stilte doorbrak. Alweer hoorde hij het irritante giecheltje dat ze had aangenomen en hem angst aanjoeg. Snel ging hij naar binnen en hij hoorde haar nog net ‘misschien morgen’ fluisteren. Hoewel ze met haar rug naar hem toestond, verbrak ze meteen daarna de verbinding. Ze draaide zich om en zei met kalme stem: ‘O, ben je er al?’

   Later merkte hij dat je vanaf de plek waar ze stond, de deuropening in de spiegel boven het dressoir kon zien.

  

Buiten verdrong het donker de schemer. De straatlantarens gingen aan, natte wegen glinsterden in het schijnsel van de koplampen. Inmiddels had zijn vrouw de aardappels, bloemkool en karbonades in schalen gedaan en op tafel gezet, de vleesjus in een kom op een rechaud geplaatst en voor elk een glas rode wijn ingeschonken. Het viel hem op dat de jurk die ze droeg – een oudje, ze had hem vaker gedragen – korter was dan voorheen, maar misschien vergiste hij zich.

   Nadat ze had opgeschept – voor hem het grootste stukje vlees – legde ze haar hand op de zijne en vroeg met lichte stem die terug van weggeweest was: ‘Hoe was je dag vandaag?’

   Het was niet de vraag die hem uit zijn evenwicht bracht. Het was het plotselinge besef dat ze eigenlijk precies zo was als vroeger, toen ze jonger was, toen ze elkaar pas leerden kennen: vol energie, nieuwsgierig naar het leven en naar hem, en een klein beetje stout. Het was het pijnlijke besef dat hem schokte omdat hij diep van binnen wist dat hij verantwoordelijk was voor het verdwijnen van haar levenslust, voor het uitzuigen van de blijdschap die ze in zich had, voor wie ze geworden was. Het hele huwelijk schikte zij zich naar zijn wensen, alleen maar naar zijn wensen.

   Hij dacht dat ze tevreden was met de situatie, dat er geen kinderen waren – omdat ze dat zo hadden afgesproken, hij misschien iets meer dan zij – maar daar was dus geen sprake van. Nu was er iemand in haar leven die haar iets anders liet zien, die haar de spiegel uit het verleden voorhield en haar benauwde wereldje lucht inblies.

   Door het licht van de lamp boven de tafel leken haar ogen twinkelende diamantjes. Aan wie dacht ze? Wie veroorzaakte de opgewonden glimlach om haar lippen, iets wat hij ooit gekund had maar al lang geleden verleerd? God, wat hield hij van haar, nu meer dan ooit. Hij wilde haar niet missen, hij wilde haar nooit missen, het zou zijn einde betekenen.

   Nee, vandaag zou hij de verandering niet ter sprake brengen, en met heel zijn hart hoopte hij dat zij dat ook niet zou doen.

   ‘Goed lieve,’ antwoordde hij. ‘Het was een goede dag geweest.’

 

© Jeannette Jansen-Kim

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

14.03 | 08:05

Mooi samengevat deze biografie!

...
29.10 | 19:22

Graag gedaan, Jeannette. Ik denk dat veel beginners maar ook gevorderden van je kunnen leren. Jouw verhalen lezen erg prettig, dat is moeilijk te bereiken.

...
21.11 | 20:32

Interessante biografie Jeannette! Eric

...
19.11 | 13:14

Dank je wel Eric! Over ongeveer 2 weken is mijn boek leverbaar. Ik ga zo even op jouw blog kijken.

...
Je vindt deze pagina leuk